Marinke van Zandwijk valt op door haar dubbelrol als glasblazend kunstenaar. Er zijn maar weinig kunstenaars die zelf glas blazen, en al helemaal niet op het niveau van Van Zandwijk. Evenmin zijn er veel glasblazers die beeldende kunst maken. Ook haar beeldtaal is bijzonder: ze werkt altijd met glazen bellen. Deze bellen vormen de bouwstenen van haar installaties. Wanneer de bellen samenkomen, vaak gecombineerd met andere materialen, ontstaat er een beeld dat verder vorm krijgt door de ruimte en omgeving waarin het werk wordt getoond.

Iedere bel heeft een eigen karakter en is onderdeel van een familie. Door bellen samen te brengen in installaties, verbeeldt Marinke haar blik op de mensheid. Niet de buitenkant van de mens, maar de diepere laag, de innerlijke beschaving die het fundament vormt van het mens-zijn. De manier waarop mensen zich tot elkaar en hun omgeving verhouden fascineert haar. Die verhoudingen probeert ze te begrijpen en te verklaren en vervolgens om te zetten in beelden waarbij ze haar mentale en fysieke ervaringen als uitgangspunt gebruikt.

Haar bellen zijn fragiel en kwetsbaar, maar ook sterk en gevaarlijk. Een weerspiegeling van de menselijke samenleving die evenzo kwetsbaar, kleurrijk en gevarieerd is. De afzonderlijke bel staat voor de mens of voor een aspect van het mens-zijn.  De lichtheid van het bestaan, de tijdelijkheid van het leven. De mens is een luchtbel: Gedenk de schoonheid en vergankelijkheid van het bestaan.